Mitos “Pembelot Baik”: Mengapa Langkah Rafizi Masih Politik Lama

PENDAPAT, 19 Mei – Politik Malaysia sering mempunyai ingatan yang singkat. Media pula cenderung menyukai naratif dramatik. Kini, tindakan Rafizi Ramli dan Nik Nazmi Ahmad meninggalkan KEADILAN untuk mengambil alih platform politik lain sedang digambarkan sebagai satu perpisahan yang mulia—kononnya didorong oleh prinsip dan kekecewaan terhadap kompromi dalam kerajaan.

Namun, jika kita menanggalkan lapisan romantik ini, realitinya jauh kurang heroik.

Dari segi mekanisme politik, apa yang berlaku tidak banyak berbeza daripada apa yang rakyat Malaysia kecam pada tahun 2020. Nama mungkin berubah, tetapi isu asas—meninggalkan mandat—tetap sama.

Kemarahan Selektif Terhadap Lompat Parti

Apabila Azmin Ali dan kumpulannya meninggalkan gabungan pemerintah pada tahun 2020, reaksi daripada kelompok progresif bandar dan sebahagian besar media adalah pantas dan keras. Mereka dilabel sebagai pengkhianat yang menggugat mandat rakyat.

Hari ini, Rafizi dan sekutunya juga telah meninggalkan kerajaan, mewujudkan perpecahan yang boleh mengancam kestabilan. Namun, ramai pula yang menggambarkan mereka sebagai reformis berprinsip yang membuat pengorbanan sukar.

Mengapa satu kumpulan dikecam, manakala satu lagi diraikan?

Penyokong berhujah bahawa Rafizi berbeza kerana beliau tidak cuba menubuhkan kerajaan pintu belakang. Tetapi dalam sebuah demokrasi berparlimen, wakil rakyat bukan hanya bertanggungjawab kepada diri sendiri atau parti, tetapi kepada pengundi yang memberi mandat untuk mentadbir.

Jika Azmin dianggap pengkhianat kerana meninggalkan gabungan yang dipilih rakyat, maka standard yang sama harus terpakai kepada Rafizi. Sesuatu pembelotan politik tidak menjadi mulia hanya kerana personalitinya lebih disenangi.

Rafizi bukan sekadar meninggalkan Anwar Ibrahim. Beliau meninggalkan tanggungjawab yang diberikan oleh pengundi.

Reformasi Dalam Keadaan Tergantung

Kesan daripada perpecahan ini melangkaui persepsi politik. Selama bertahun-tahun, rakyat Malaysia mendesak reformasi institusi seperti pemisahan peranan peguam negara dan pendakwa raya, serta had tempoh jawatan perdana menteri. Reformasi ini memerlukan kestabilan politik, sokongan Parlimen, dan masa.

Gabungan yang lemah akan menyukarkan pelaksanaan perubahan ini.

Sukar untuk menggambarkan tindakan ini sebagai berprinsip apabila ia secara langsung melemahkan reformasi yang sekian lama diperjuangkan.

Tanggungjawab Menyempurnakan Mandat

Pilihan raya bukan sekadar perebutan kuasa, ia adalah kontrak dengan rakyat.

Apabila seseorang ahli politik dipilih dan diberi tanggungjawab, mereka wajib melaksanakan amanah tersebut. Ketidaksepakatan dalam kerajaan campuran adalah perkara biasa, tetapi sistem demokrasi menyediakan saluran untuk menguruskannya.

Yang paling asas: habiskan penggal.

Jika mahu membawa hala tuju baharu, kembali kepada rakyat dalam pilihan raya seterusnya dan mohon mandat baharu. Mewujudkan ketidakstabilan di tengah penggal sukar dipertahankan sebagai tindakan berprinsip.

Rakyat mahukan pentadbiran, bukan manuver politik.

Masalah Ketidaksabaran

Kempen politik dan pentadbiran negara adalah dua perkara berbeza.

Kempen memerlukan kepantasan dan retorik. Pentadbiran pula memerlukan rundingan, kompromi, dan masa. Banyak kemajuan berlaku secara perlahan dan di sebalik tabir.

Apabila seorang pemimpin memilih gangguan berbanding ketekunan, ia menimbulkan persoalan tentang keupayaan untuk mentadbir dalam jangka panjang.

Persoalan Kenegarawanan

Kesabaran, kebijaksanaan berunding, dan keupayaan mengurus perbezaan adalah asas kepimpinan negara.
Jika mandat rakyat boleh ditinggalkan apabila tekanan meningkat, maka kepimpinan itu kelihatan lebih seperti kempen berterusan daripada kenegarawanan.

Sebelum kita meraikan perpecahan ini sebagai sesuatu yang berani, rakyat Malaysia harus bertanya:

Jika seorang pemimpin tidak mampu menghabiskan satu penggal, bagaimana beliau boleh dipercayai untuk mentadbir negara?

Oleh Dato’ Jason Ong Khan Lee
Bekas ADUN Kebun Bunga

“好叛变者”的神话：为何拉菲兹的离开仍是旧政治
作者：拿督王康立律师前植物园区州议员
马来西亚政治向来健忘，而媒体则偏爱戏剧性的叙事。如今，拉菲兹·拉姆利与聂纳兹米·阿末离开公正党、另起平台，被包装成一种“基于原则”的分裂，是对执政妥协的不满所驱动的高尚之举。
然而，拨开这些浪漫化的语言，现实远没有那么英雄。
从政治操作的角度来看，这与2020年人民所谴责的情况并无本质不同。人物变了，但问题没有变——那就是背离选民赋予的执政授权。
选择性的愤怒
当阿兹敏·阿里及其派系在2020年退出执政联盟时，社会舆论尤其是城市进步群体迅速而强烈地谴责他们，称其为背叛者，推翻了人民的委托。
然而今天，拉菲兹及其盟友同样离开执政体系，甚至可能动摇政府稳定，却被部分评论描绘为坚持原则的改革者。
为什么一方被谴责，另一方却被赞美？
支持者认为拉菲兹不同，因为他并未试图建立“后门政府”。但在议会民主制度下，民选代表不仅对自己或政党负责，更要对选民负责。
如果阿兹敏因离开执政联盟而被称为叛徒，那么同样的标准也应适用于拉菲兹。政治叛变不会因为人物不同而变得高尚。
拉菲兹不仅仅是离开安华·易卜拉欣，他更是离开了选民赋予他的责任。
改革被搁置
这一分裂的影响不仅是政治形象问题。
多年来，马来西亚人民推动制度改革，例如将总检察长与检控官职务分离，以及设立首相任期限制。这些改革需要政治稳定、国会支持以及时间。
一旦执政联盟被削弱，这些改革的推进将变得更加困难。
因此，很难将这样的行动称为“有原则”，因为它直接削弱了改革本身。
完成使命的责任
选举不仅是权力竞争，更是与人民之间的契约。
当政治人物被选上并承担职务时，他们就有责任完成治理任务。联盟内部的分歧在民主制度中是常态，但制度本身也提供了解决分歧的方式。
最基本的一点就是：完成任期。
如果要走不同路线，应在下届大选中重新争取授权，而不是在任期中途制造不稳定。
人民要的是治理，而不是政治操作。
不耐烦的问题
竞选与执政是两回事。
竞选强调速度与口号，而执政则需要谈判、妥协与耐心。许多进展往往是缓慢且在幕后完成的。
当政治人物选择制造动荡而不是坚持治理时，就会引发对其执政能力的质疑。
何谓政治家的格局
耐心、协商能力以及管理分歧的能力，是国家领导的基本条件。
如果一个人因为政治挫折就可以放弃选民的授权，那么这种领导更像是永无止境的竞选，而非真正的治国之道。
在将这次分裂视为“勇敢之举”之前，马来西亚人应当思考一个简单的问题：
如果一个领导人连一个任期都无法坚持完成，又如何让人民相信他能够治理国家？

Ikuti kami di saluran media sosial berikut:

Facebook
X (Twitter)
Instagram
Telegram
TikTok
WhatsApp Channel
Laman Web