Terlalu Banyak Parti, Terlalu Sedikit Perpaduan

PENDAPAT, 18 Mac – Di sebuah negara dengan kira-kira 34.3 juta penduduk, Malaysia mempunyai landskap politik yang luar biasa sesak. Walaupun kepelbagaian pandangan merupakan unsur penting dalam sebuah demokrasi yang sihat, keadaan perpecahan politik yang berlebihan kini mula membawa lebih banyak keburukan daripada kebaikan.

Sehingga Mac 2026, Malaysia mempunyai lebih daripada 60 parti politik yang berdaftar menurut rekod Jabatan Pendaftaran Pertubuhan (ROS), walaupun hanya sebahagian kecil daripadanya mempunyai kerusi di Parlimen.

Ketika kita melihat kemungkinan pilihan raya awal pada penghujung tahun 2026 serta pelaksanaan Rancangan Malaysia Ke-13 (2026–2030), sudah tiba masanya para pemimpin politik kita mengatasi kepentingan sempit dan mempertimbangkan secara serius kemungkinan penggabungan parti.

Selama beberapa dekad, politik negara kita ditentukan oleh parti-parti yang mewakili kumpulan etnik tertentu. Malah gabungan politik utama seperti Pakatan Harapan (PH), Barisan Nasional (BN) dan Perikatan Nasional (PN) pada asasnya merupakan gabungan beberapa parti komponen yang disatukan lebih oleh keperluan politik daripada visi nasional yang benar-benar dikongsi bersama.

Daripada menyaksikan persaingan idea yang matang dan membina, pakatan politik yang rapuh ini sering kali membawa kepada pertikaian dalaman serta budaya lompat parti. Hari ini, tadbir urus negara kerap kali terikat dengan keperluan untuk mengurus pelbagai kepentingan dan ego parti dalam satu kerangka kerajaan perpaduan. Apabila tenaga politik dihabiskan untuk rundingan pembahagian kuasa yang berterusan, usaha membina identiti kebangsaan yang kukuh sering terpinggir.

Banyak negara demokrasi maju dan stabil di dunia berkembang dengan sistem politik yang lebih tersusun dan kukuh. Sebagai contoh, Amerika Syarikat beroperasi dalam kerangka dua parti utama iaitu Parti Demokrat dan Parti Republikan, manakala di United Kingdom, landskap politik didominasi oleh Parti Buruh dan Parti Konservatif.

Korea Selatan, yang suatu ketika dahulu juga mengalami perpecahan politik yang kompleks seperti Malaysia, melalui satu tempoh penggabungan parti secara bersejarah sehingga terbentuk blok politik yang lebih besar dan stabil. Penstabilan politik ini turut menyumbang kepada transformasi ekonomi negara tersebut yang terkenal sebagai “Keajaiban di Sungai Han”.

Dalam negara-negara ini, struktur politik lebih jelas kepada para pengundi dan mandat pilihan raya juga lebih tegas.

Malaysia tidak perlu serta-merta mengamalkan sistem dua parti yang kaku. Namun, kita perlu mula bergerak ke arah model “payung besar” atau super umbrella, seperti yang dicadangkan melalui konsep Rumah Bangsa. Di bawah kerangka ini, parti-parti yang mempunyai kecenderungan ideologi yang hampir sama — seperti UMNO, PKR, PAS, Bersatu serta parti-parti kecil berasaskan etnik — boleh mempertimbangkan penggabungan bagi membentuk platform politik yang lebih kukuh.

Begitu juga, parti seperti MCA, Gerakan atau bahkan DAP boleh meneroka kemungkinan penggabungan dengan PKR, yang kini merupakan satu-satunya parti pelbagai kaum utama dalam kalangan parti yang secara tradisinya didominasi oleh kepimpinan Melayu.

Sekiranya parti-parti yang berasaskan Melayu bersatu tanpa pertimbangan pelbagai kaum, tidak sukar untuk membayangkan bagaimana sistem dua blok politik boleh terbentuk. Namun, keadaan sedemikian juga berpotensi meningkatkan polarisasi kaum dan agama sekiranya tidak diurus dengan berhati-hati.

Kesan daripada perpecahan politik semasa dapat dilihat dalam pelaksanaan dasar negara. Sama ada dalam usaha rasionalisasi subsidi atau reformasi ekonomi lain yang sukar, keputusan dasar yang berani memerlukan sebuah kerajaan yang tidak sentiasa terikat dengan sensitiviti rakan-rakan dalam gabungan. Struktur politik yang lebih besar dan lebih kukuh dapat mengurangkan kemungkinan Parlimen tergantung serta memperkukuhkan tadbir urus negara.

Dalam masa yang sama, persoalan mengenai apa yang sering disebut sebagai “Blok Borneo” masih wujud. Walaupun sesetengah ahli politik menyatakan bahawa blok sedemikian sebenarnya tidak wujud secara rasmi, realitinya dinamika politik di Sabah dan Sarawak tetap mempunyai ciri yang tersendiri. Sekiranya parti-parti di Semenanjung bergabung secara besar-besaran, parti-parti dari Borneo mungkin akan membentuk penjajaran strategik mereka sendiri.

Sama ada perkara ini akan berlaku atau tidak masih belum pasti. Namun satu perkara jelas: semakin ramai pemimpin politik yang keletihan dengan tugas berterusan untuk mengimbangi pelbagai kepentingan dalam gabungan politik. Keletihan ini sebahagiannya menjelaskan mengapa perbincangan mengenai penyatuan politik semakin mendapat perhatian.

Melalui penggabungan parti, kita boleh mengurangkan perpecahan politik, meredakan polarisasi, dan memberi tumpuan kepada pembangunan negara. Aspirasi Malaysia untuk menjadi sebuah negara berpendapatan tinggi memerlukan kestabilan politik serta kesinambungan dasar.

Penggabungan parti tidak seharusnya dilihat sebagai tanda kelemahan, sebaliknya sebagai lambang kematangan dan kekuatan politik. Ia akan menghantar mesej yang jelas kepada rakyat Malaysia bahawa para pemimpin bersedia meletakkan kepentingan perpaduan negara mengatasi kepentingan parti.

Menjelang kitaran pilihan raya yang akan datang, para pemimpin politik perlu meninggalkan mentaliti silo demi kestabilan jangka panjang Malaysia. Sejarah akan menilai mereka yang memilih untuk bersatu daripada terus berpecah.

Dato’ Jason Ong Khan Lee
Bekas Ahli Dewan Undangan Negeri Kebun Bunga
17 Mac 2026

**”

政党太多，团结太少

在一个人口约3430万的国家，马来西亚却拥有异常拥挤的政治版图。虽然多元思想是健康民主的重要元素，但如今过度分裂的政治格局，开始带来更多弊端而非益处。

截至2026年3月，根据社团注册局（ROS）的资料，马来西亚已注册的政党超过60个，但真正拥有国会议席的却只是少数。
随着2026年下半年可能出现的提前大选，以及第十三大马计划（2026–2030）的推行，现在正是我国政治领袖超越狭隘利益，认真考虑政党整合的时候。

数十年来，我国政治一直以族群为基础划分。即使是目前的主要政治联盟——希望联盟（PH）、国阵（BN）以及国盟（PN），本质上仍然是由多个成员党拼凑而成的联盟，彼此之间更多是出于政治上的权宜结合，而非真正共享的国家愿景。

这样的联盟结构，往往不是带来健康的政策辩论，而是频繁的内部争执以及跳槽政治。如今，国家治理常常被迫在多个政党之间不断协调和妥协。大量政治精力被消耗在权力分配的谈判上，而建设统一的马来西亚国家认同则被置于次要位置。

世界上一些最发达、最稳定的民主国家，往往拥有更为集中和清晰的政治结构。例如，美国主要由民主党与共和党两大政党主导，而英国的政治格局则长期由工党和保守党主导。

韩国在过去也曾经历类似马来西亚的政治派系分裂，但通过一系列历史性的政党整合，逐渐形成更大的政治集团。这种政治稳定，为韩国实现著名的“汉江奇迹”经济腾飞创造了重要条件。
在这些国家，选民面对的政治选择更清晰，选举所产生的授权也更加明确。

马来西亚不必一夜之间转变为严格的两党制，但我们可以逐步迈向一种“超级伞型”政治模式，例如最近提出的“Rumah Bangsa”理念。在这种模式下，理念相近的政党——例如巫统、人民公正党、伊斯兰党、土团党以及一些较小的族群政党——可以考虑整合，形成更具规模与凝聚力的政治平台。

同样地，马华、公正党、民政党甚至行动党，也可以探索与人民公正党进行更紧密整合的可能性，因为公正党目前是马来政治阵营中唯一具有明显多元种族定位的大型政党。

如果马来族群政党在缺乏多元种族考量的情况下整合，那么不难想象，两大政治阵营的形成将可能加剧种族与宗教层面的对立。
当前政治分裂的后果，在政策落实方面已经清晰可见。无论是补贴合理化，还是其他艰难的经济改革，都需要一个不必时时顾虑联盟伙伴敏感性的政府。更大的政治整合，有助于避免悬峙国会，并提升政府的施政能力。

与此同时，所谓的“婆罗洲集团”问题也仍然存在。虽然有些政治人物否认这种集团的存在，但不可否认的是，沙巴与砂拉越的政治生态始终具有其独特性。如果半岛政党大规模整合，东马政党也可能形成自身的战略联盟。

这种情况是否会发生仍有待观察。然而可以肯定的是，越来越多政治人物已经对长期维持复杂政治平衡的局面感到疲惫。这种疲惫，正是“超级整合”讨论逐渐升温的重要原因。

通过政党整合，我们可以减少政治碎片化，缓和社会对立，并把焦点重新放在国家发展上。马来西亚迈向高收入国家的目标，需要政治稳定以及持续一致的政策。

政党合并不应被视为软弱，而应被视为政治成熟与实力的象征。这将向全国人民传达一个清晰的信息：国家领袖愿意把国家团结置于党派利益之上。

随着下一轮选举周期逐渐逼近，政治领袖应当放下各自为政的思维模式，为马来西亚的长期稳定着想。历史最终将记住那些选择团结，而不是分裂的人。

拿督王康立
前槟城州植物园區州议员
2026年3月17日

Ikuti kami di saluran media sosial berikut:

Facebook
X (Twitter)
Instagram
Telegram
TikTok
WhatsApp Channel
Laman Web