Pendirian Anwar Dan Kerangka Antarabangsa Mengenai “Satu China”

PENDAPAT, 21 Ogos – Pendirian Anwar mengenai Taiwan juga perlu dilihat dalam konteks sejarah diplomatik antarabangsa dan dasar ‘Satu China’.

Pada tahun 1971, Perhimpunan Agung Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (PBB) meluluskan Resolusi 2758, yang mengiktiraf Republik Rakyat China sebagai satu-satunya wakil China di PBB dan memulihkan haknya di organisasi tersebut.

Walaupun resolusi itu sendiri tidak secara khusus menyatakan bahawa Taiwan adalah sebahagian daripada Republik Rakyat China, ia merupakan asas penting kepada kedudukan diplomatik Beijing di PBB.

Malaysia pula telah lama mengamalkan dasar Satu China dalam hubungan diplomatiknya dengan Beijing. Oleh itu, apabila Anwar menyatakan bahawa Taiwan adalah sebahagian daripada China, pendirian tersebut bukanlah sesuatu yang muncul secara tiba-tiba atau terkeluar daripada kerangka dasar luar Malaysia.

Ia juga mempunyai kaitan dengan perkembangan hubungan rentas Selat Taiwan pada tahun 1992 melalui apa yang kemudiannya dikenali sebagai “1992 Consensus” (Konsensus 1992). Konsensus tersebut secara umum dikaitkan dengan prinsip bahawa terdapat “satu China”, tetapi kedua-dua pihak mempunyai tafsiran masing-masing terhadap maksud “China”.

Perlu diakui bahawa tafsiran terhadap Konsensus 1992 berbeza antara Beijing dan Taipei. Beijing menekankan prinsip satu China, manakala tafsiran Taiwan pada ketika itu menekankan konsep “satu China, tafsiran masing-masing”. Justeru, Konsensus 1992 tidak boleh disamakan secara tepat dengan pendirian politik setiap pihak pada hari ini.

Namun, terdapat satu persamaan penting: kerangka tersebut mengakui sensitiviti persoalan “satu China” dan membuka ruang kepada pengurusan perbezaan melalui dialog, bukannya peperangan.

Dalam konteks itu, kenyataan Anwar boleh dilihat sebagai sebahagian daripada kesinambungan pendirian Malaysia terhadap dasar Satu China serta pendekatan diplomatik yang mengutamakan kestabilan serantau.

Yang paling penting, pengiktirafan terhadap realiti diplomatik tidak semestinya bermakna Malaysia menyokong penggunaan kekerasan. Sebaliknya, Malaysia boleh berpegang kepada pendirian bahawa apa jua perbezaan mengenai status Taiwan mesti diselesaikan secara aman, melalui dialog dan tanpa penggunaan kekerasan.

Inilah pendekatan yang lebih bertanggungjawab.
Mengakui realiti dasar Satu China tidak bermakna menggalakkan peperangan. Sebaliknya, memahami sensitiviti isu Taiwan sepatutnya menjadi sebab yang lebih kuat untuk mengelakkan peperangan.
Dalam hal ini, pendirian Anwar bukanlah seruan untuk konfrontasi.

Ia boleh difahami sebagai usaha untuk mengiktiraf realiti geopolitik sambil menegaskan kepentingan keamanan dan kestabilan serantau.

Oleh Dato’ Jason Ong Khan Lee
Mantan ADUN Kebun Bunga

—————

安华的立场与“一中”国际框架
安华对台湾问题的立场，也应该放在国际外交历史的发展以及“一中政策”的背景下来看待。

1971年，联合国大会通过第2758号决议，承认中华人民共和国政府是代表中国在联合国的唯一合法代表，并恢复中华人民共和国在联合国组织中的合法权利。虽然第2758号决议本身并没有明确写明“台湾是中华人民共和国的一部分”，但这项决议确实构成了北京在联合国体系中主张中国代表权的重要外交基础。

至于马来西亚，一直以来在与北京的外交关系中奉行“一中政策”。因此，当安华表示台湾是中国的一部分时，这一立场并不是突然出现的，也并非脱离马来西亚长期以来的外交政策框架。
这也与1992年两岸关系的发展，以及后来被称为“九二共识”的政治框架有关。

“九二共识”通常被理解为双方承认“一个中国”的原则，同时允许双方对“一个中国”的具体含义拥有各自的解释。
必须承认，北京和台北对于“九二共识”的理解存在明显差异。北京强调“一中原则”，而台湾方面当时则强调“一中、各自表述”的概念。因此，我们不能简单地把“九二共识”等同于今天北京或台北任何一方的完整政治立场。

然而，其中仍然存在一个重要的共同点：
这个框架承认“一中”问题的高度敏感性，并为双方通过对话而不是战争来处理分歧提供了政治空间。
从这个角度来看，安华的表态可以被理解为符合马来西亚长期奉行的“一中政策”，也符合马来西亚一贯强调地区和平与稳定的外交方针。
更重要的是，承认一个外交现实，并不等于支持使用武力。
马来西亚完全可以继续坚持“一中政策”，同时明确主张，任何有关台湾的问题和分歧，都应该通过和平方式、对话以及不使用武力的途径来处理。

这才是更加负责任的做法。
承认“一中政策”，并不意味着支持战争。恰恰相反，正因为我们了解台湾问题的高度敏感性，就更应该把避免战争作为首要目标。
因此，安华的立场不应该被解读为鼓吹对抗或战争。
相反，可以将其理解为：承认现实的地缘政治格局，同时强调和平与地区稳定的重要性。
在一个日益分裂的世界里，面对复杂的领土与主权争议，真正负责任的领导，不是制造对抗，而是认识到战争的危险，并尽一切努力避免战争。
承认现实，是为了更好地维护和平，而不是为了走向战争。
拿督王康立律师
前槟州植物园区州议员

Ikuti kami di saluran media sosial berikut:

Facebook
X (Twitter)
Instagram
Telegram
TikTok
WhatsApp Channel
Laman Web